"Woh Kamra Yaad Aata Hai"
ഒരു സ്വതന്ത്ര പരിഭാഷ
തേക്കിൻ തടികൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ആ ഭാരമേറിയ വാതിൽ,
തുറക്കുമ്പോഴൊക്കെയും അതൊരു നേർത്ത ശബ്ദമുണ്ടാക്കുമായിരുന്നു;
വളരെ പതുക്കെ, വളരെ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ,
അതെന്നോട് എന്തോ ചോദിക്കുന്നതുപോലെ...
ആ മുറിയിൽ വെച്ചിരുന്ന, കരിനിഴൽ വീഴ്ത്തിക്കിടന്ന, ആ പഴയ കറുകറുമ്പൻ മിനുങ്ങൻ മേശ,
അതിന്റെ കൺകോണുകളിലൂടെ എപ്പോഴും എന്നെത്തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമായിരുന്നു.
ഞാൻ വന്നിരിക്കാറുള്ള ആ കസേര,
അതിന്റെ കൈകളിൽ തലചായ്ക്കുമ്പോൾ,
മടിയിലിരുത്തി താരാട്ടു പാടുന്ന,
അമ്മയെപ്പോലെയായി മാറുമായിരുന്നു.
അതാ, ആ കോണിൽ നിൽക്കുന്ന,
ഒരു വൃദ്ധയായ പരിചാരികയെപ്പോലെ
കണ്ണാടിയെ ശാസിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന,
ആ ചെറിയ പൂപ്പാത്രം...
ചെറുതെങ്കിലും, വളരെ കുസൃതിയുള്ള ഒന്ന്.
അവർ രണ്ടുപേരെയും നോക്കി ചിരിക്കുമായിരുന്നു, ആ ജനൽ...
വിവേകം നിറഞ്ഞ ഒരു പുഞ്ചിരി.
ജനലിലേക്ക് ചാഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ആ വള്ളിച്ചെടി,
ഏതോ പച്ചപ്പാർന്ന രഹസ്യം മന്ത്രിക്കുകയായിരുന്നു.
പുസ്തകങ്ങൾ...
അലമാരയിലും തട്ടുകളിലുമായി,
ഗൗരവമുള്ള അധ്യാപികമാരെപ്പോലെ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
എങ്കിലും അവയെല്ലാം പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു,
ഞാൻ അവയോട് എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കുമെന്നോർത്ത്.
തലയ്ക്കൽ,
ഉറക്കത്തിന്റെ കൂട്ടുകാരനായി,
ക്ഷീണം മാറ്റുന്ന വൈദ്യനായി, ആ മൃദുവായ തലയിണ...
അതിന്റെ മടിയിൽ തലചായ്ച്ചായിരുന്നു
ഞാൻ മേൽക്കൂരയിലേക്ക് നോക്കിക്കിടന്നിരുന്നത്.
ആ മേൽക്കൂരയുടെ പലകകൾക്കിടയിൽ,
ആർക്കറിയാം എത്രയെത്ര കഥകളുടെ കണ്ണികളുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന്!
ആ ചെറിയ മേശപ്പുറത്തും, മുന്നിലെ ചുവരിലും
തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന ആ ചിത്രങ്ങൾ...
അവ എന്നെ സ്നേഹത്തോടെയും വിശ്വാസത്തോടെയും നോക്കുമായിരുന്നു,
പുഞ്ചിരിക്കുമായിരുന്നു.
അവയ്ക്ക് ഒട്ടും സംശയമില്ലായിരുന്നു,
ഒരു ദിവസം...
ഞാൻ അവരെയെല്ലാം ഇങ്ങനെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകുമെന്ന്.
പിന്നീടൊരിക്കലും തിരിച്ചുവരാത്തവിധം...
ഞാൻ ഇപ്പോൾ താമസിക്കുന്ന ഈ വീട്, വളരെ മനോഹരമാണ്.
പക്ഷേ, പലപ്പോഴും ഞാൻ ഇവിടെ നിശബ്ദനായി ഇരുന്ന് ഓർക്കാറുണ്ട്...
ആ മുറി എന്നോട് സംസാരിക്കുമായിരുന്നു.
നിങ്ങൾ വിട്ടുപോന്ന ഏതെങ്കിലും ഒരു മുറി, ഏതെങ്കിലും ഒരു വസ്തു ഇപ്പോഴും നിങ്ങളോട് സംസാരിക്കാറുണ്ടോ?
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ